அமெரிக்காவுக்கு வந்து மூணு மாசம் ஆகிடுச்சு. இதுவரைக்கு பார்த்து வாயை பொலந்தது மூணு விசயத்திற்கு, இறங்கி ஏர்போர்ட்டை விட்டு வெளியே வந்தவுடன் பார்த்த எக்கச்சக்க சிட்டு குருவிகள் (உண்மையான சிட்டுக்குருவிகள்). செல் டவர்ல போச்சு.... பூச்சி மருந்துல போச்சின்னு நம்மூர்ல ஏதேதோ பட்டிமன்றம் வச்சி டைம் பாஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காங்க... அழகா செயற்கை நீருற்றில் குளிசுக்கிட்டே "ஹாய் ப்ரோ.." என்கிறது. நம்மாளுங்க கெளம்பறதுக்கு முன்னாடியே இந்த ஊரு சரி பட்டு வராது என்று தெரிந்துகொண்டு அவைகளும் மைக்ரேட் ஆகி விட்டது போலும்.
ரெண்டாவது ஆறுகள்.... எல்லாம் திம்ம் என்று கரைத்தொட்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தன. திருச்சில் இருந்து வந்த எனக்கு காரணமே இல்லாமல் கர்நாடகா மேல் கோபம் வந்தது. மூன்றாவது மீண்டும் சிட்டுக்குருவிகள்.... எல்லாத்துக்கும் சிறகு முளைதுடுத்து.... ப்ரீயா பறக்க ஆரம்பிடுத்து..:-)
இந்த வருடம் மட்டும் இந்தியாவில் இருந்து இங்கே படிக்க வந்தவர்கள் ஒரு லட்சம் பேராம். என் கல்லூரியில் மாஸ்டர்ஸ் கிளாஸ் அனைத்திலுமே minority americans , majority இந்தியன்ஸ். என் க்ரூபில் இரெண்டே இரண்டு அமெரிக்கர்கள் மீதி எல்லோருமே நம்ம பயலுகதெ. நான் புனே சென்ற பொழுதில் கூட இவ்வளவு ஹோம்லியாக பீல் பண்ணவில்லை. ஒரு வெளிநாட்டுல இருக்கோம் அப்படிங்கற பீலிங்கே அப்பப்போ தான் வருது. அதுவும் நம்ம ஆளுங்க நாடு ரோட்டில் உம்மா கொடுத்துகொண்டிருக்கும் பொழுது வரும். (நம்ம ஊருல இப்படி பண்ண முடியுமா...???).
வேலையை விடும் சமயம் மேனேஜர் us விசா அப்பளை பண்ணறியா என்று கேட்டார்(நக்கலாக என்று நினைக்கிறன்....!!). வொர்க் எதிக்ஸ் நான் ஒன்றும் கூறவில்லை. சொல்லிருக்கணும் ஒக்கேன்னு சொல்லி இருக்கணும். இல்லல்ல படிச்சு பெரியாளா ஆகி நோபெல் பரிசு வாங்க போறா மாறி கிளம்பிவந்தேன். onsite வந்துருந்தா நம்ம லெவெலெ வேற. இப்போ சோத்துக்கே சிங்கி அடிக்க வேண்டி இருக்கு. பாய்ஸ்ல வர செந்தில் மாறி புல் schedule இருக்கு இப்ப எங்க கிட்ட. வெள்ளி கிழமை லூதரன் ஸ்டுடென்ட் சென்டரில் ப்ரீ சிக்கன் பிரியாணி, வியாழகிழமை அங்க இருந்து கொஞ்சம் நேரா போய் லேபிட் எடுத்தா பெயர் தெரியாத இடத்தில pizza. வாழ்க்கை இந்த ஊர் கோவில்களின் அன்ன தானத்தில் செவ்வனே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.
சமைக்கிறதே இல்லையா என கேக்காதீங்க, நாங்கள் செய்வதற்கு பெயர் சமையலா என்றே இன்னும் விளங்கவில்லை. பிரியாணி செய்யும் பொழுது வரும் வாசனையை வைத்தே உப்பு கம்மியா இருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் போடு என்று கூறும் சீனியர் மாணவர்களை பார்த்து நாமும் ஒரு நாள்ள்ள்.... இவர்களை போல் ஆகிவிடுவோம் என்கிற நம்பிக்கையில் தினமும் எதோ சமைத்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறேன்.
திடீர் திடீர் என்றும் onsite கிளம்பி வரும் நண்பர்கள் நயாகரா போவதும், awesome சிக்கன் பிரியாணி @NY என்று அப்டேட் போடுவதுமாக எரியும் வயிற்றில் சாம்பிராணி தூவுகிறார்கள். நாங்கள் அன்றாட தேவைக்கு மளிகை சமான் வாங்க காரில் பத்து நிமிடம் போகவேண்டும். அதற்கும் ஆளுக்கு அஞ்சு டாலர் கார் இருபவரிடம் கொடுத்து நாலு பேர் சேர்ந்து செல்லவேண்டும்.
டவுன் பஸ் இல்ல, அவசரமா சக்கரையோ உப்போ, பால் பாக்கெட்டோ வாங்க ஒரு பொட்டி கட இல்ல, ஒண்ணுமே படிக்காம எக்ஸாம்முக்கு 10 நிமிஷம் லேட்டா போய்கிட்டு இருக்கையில் வழியில் "எப்படியாவது பாஸ் ஆக்கிடு"
என்று வேண்ட எந்த மரத்துக்கு அடியிலும் பிள்ளையார் இல்ல. யோவ் இந்த ஊரு ஒரு பெரிய நெய்வேலியா..!!
2025 இல் அமெரிக்காவில் அமெரிக்கர்கள் மைனாரிட்டி ஆகிவிடுவார்களாம். எங்க ஏரியாவ பார்த்தா இப்பவே ஆயிட்ட மாறித்தான் இருக்கு. அதுவும் நான் இருக்கும் இடத்தை எல்லோரும் ஆர்லிங்கபுரம் (ஆர்லிங்டன்) என்று தான் கூறுகிறார்கள். அவங்க மட்டும் தான் தூத்துகுடிய டுட்டுகொரின்னு மத்துவாங்கள என்ன. அவசரமாக ரோடு க்ரோஸ் பண்ணும் பொழுது "வீட்ல சொல்லிட்டு வந்தியா...." என்று கேட்பதும் வெகு தூரத்தில் இல்லை.
கல்லூரியின் முதல் நாள் மத்திய பிரதேச மாணவர் ஒருவருடன் அறிமுகம் ஆனேன். அன்று முதல் நாள் நெறைய வேலை இருந்து. ID கார்டு வாங்கணும், பேங்க் அக்கௌன்ட் ஓபன் பண்ணனும் அது இது என்று பல. விசா காப்பியை கொடுப்பதற்காக வரிசையில் நின்று கொண்டிருந்தோம், அடுத்தது பேங்க் சென்று அக்கௌன்ட் ஓபன் பண்ண வேண்டும். மணி அப்பொழுதே 4 ஆகிவிட்டது. ஐந்து மணி மூடிவிடுவார்கள், நாங்கள் பேங்க் எங்கே இருக்கிறது என்று தேடி செல்ல வேண்டும். கண்டிப்பாக பக்கத்தில் இருக்காது, நம்ம ஊரு போல் குறுக்காக ஓடி சென்று விடவும் முடியாது. சின்ன சின்ன ஆளே இல்லாத தெருவில் கூட பட்டனை அமுத்தி வாக்கிங் சிக்னல் வந்தவுடன் செல்லவேண்டும்.
நான் மணி இப்பவே நாலு ஆயிடுச்சு இன்னிக்கு போன மாறித்தான் என்று அருகில் இருந்த நண்பரிடம் சொன்னேன். அவரும் மணியை பார்த்துவிட்டு ஆமா ஆமா மணி ரெண்டரை ஆயிடுச்சு மூன்றைக்கு மூடிடுவாங்களே என்று தலையில் கை வைத்தார். எனக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை நான் இந்த முறை செல் போனில் டிஜிட்டல் வாட்சில் நேரத்தை சரியாக பார்த்துவிட்டு மணி நாலு இப்போ.... உங்க வாட்ச் தப்பா ஓடுது இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல பேங்க் மூடிடுவான் என்றேன் .
நானும் அதேதான் சொன்னேன் மணி 2.30, 3.30 பேங்க் மூடிடுவான், என் வாட்ச் கரெக்ட்டா ஓடுது இந்தியா டைம்ல என்றார்.
ஒ இன்னும் நீங்க மாத்தலையா... மாத்திடுங்க என்றது இல்ல இல்ல "I'm not gonna change" என்றார். இந்தியா டைமிங் தான் வச்சுப்பேன் என்று அடம்பிடித்தார்.
நாட்டு பற்று அப்படிங்கறது தேவைதான். நாம் எந்த நாட்டுக்கு போனாலும் நம் நாட்டை மனதில் வைத்துகொண்டால் போதும் அதுக்குன்னு இவர மாறி ஓவர்டோஸ் போடதீங்க. முதல் நாள் கிளாஸ்சிற்கு டைம் கால்குலேசனை தப்பாக போட்டு கிளாஸ் முடிந்தவுடன் வந்தார்.
